Een jonge arts staat aan het bed van een stervende patiënt in het Academisch Ziekenhuis Groningen. Het lichaam vergiftigt zichzelf, want de nieren werken niet meer. Kan hij echt niets doen, alleen toekijken? Die vergiftiging moet toch oplosbaar zijn.

In Groningen begint hij te experimenteren om bloed te wassen met een buis van cellofaan, zoutoplossing en een draaiende trommel. Collega’s zijn sceptisch. Dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit. Hij wijkt uit naar Kampen en bouwt daar, tussen bombardementen en onderduikers, verder aan zijn machine.

Aluminium van een neergeschoten vliegtuig, een pomp uit een autowrak en een motor van een naaimachine. Het principe werkt, maar patiënten die hij behandelt sterven, want ze zijn al te ziek. Dan, kort na de bevrijding, wordt een vrouw in coma binnengebracht. Een collaborateur. Veel mensen willen niet dat Willem Kolff haar behandelt, maar hij houdt zich aan zijn medische eed. Uren later wordt ze wakker en is ze de eerste mens die gered werd door een kunstnier.

Dit is het verhaal van hoe een Nederlandse arts volhardde ondanks alle tegenslag en hoe een provisorisch apparaat uitgroeide tot een uitvinding die miljoenen levens zou redden.